...
روزي  سفر آغاز كردم ...
به اميد هجرت از فصل بي عشقي و رسيدن به شهر عشق... عشقي فراتر از مرزها و انديشه ها...
... روزي ديگر به شهر ناامیدي رسيدم و تصميم گرفتم براي هميشه نشان از ميان آدمياني كه بي مهابا واژه ي مقدس "عشق" را به هر خواستني مي آلايند، برگيرم...
پس بي نشان سفر از پي گرفتم...
تا اينكه...
بالاخره به شهر عشق رسيدم...آْنجا كه ميان زمين و آسمان زندگيم به پيشگاه خدا عاشقانه زانو زده و سجده ي شكر به پاس موهبت اعطاي عشقي كه سال ها در انديشه ي يافتنش سفر كردم، به جاي آوردم...

شروعي دوباره ... برای همسرم...در وبلاگی دیگر...

یا علي...

...

بسم الله العشق

 

از همه ي خوباني كه در مدت سه سال تجربه ي وبلاگ نويسي همراهم بودند و به طرق مختلف منو ياري دادند تقدير و تشكر مي كنم. به دلايلي تصميم گرفتم بلاگ نويسي رو بذارم كنار. تجربه ي اين سه سال برام كوله بار "زيبايي" بست. شايد براي شما جاي تعجب باشه. اما اين سه سال بلاگ نويسي نقش مهمي در زيبائي آينده هام ايفا كردن...! خيلي ها نت رو به شدت مورد انتقاد قرار ميدن. اما هميشه لزومي نداره همه درگير جنبه ي منفي نت بشن. تو همين نت هم ميشه زيبائي ها رو داشت يا از زشتي ها درس زيبائي گرفت... تو همين نت هم ميشه براي خودت دنياي پاك و ساده اي داشته باشي...

جاداره قبل از رفتن، همينجا از بهترين دوستم، كسي كه هميشه از خواهر هم بهم نزديكتر بوده، اكرم عزيزم و همسرش كه بلاگ نویسی رو به توصيه و تشويق اونها شروع کردم صميمانه تشكر كنم.

 

شايد روزي با كتابي به نام "شميم عشق" بازگشتم...

التماس دعا و مثل هميشه: يا علي...

مسافرباران(شمیم)